గ్రంథాలయం

పూర్వం ఒక ఊరిలో చాలామంది కోటీశ్వరులుండేవారు. వారికి ఎన్ని కోట్లు ధనముంటే అన్ని జెండాలను వారి మేడలపై ఎగురవేస్తుండేవారు. అటువంటి ఊళ్లో ఒకనాడు ఒక సాధుపుంగవుడు ప్రవేశించాడు. ఆయన ఆ జెండాల గురించి తెలుసుకొని అన్నింటిలోకి ఎక్కువ జెండాలున్న ఇంటిలోనికి ప్రవేశించాడు. ఆ ఇంటి యజమాని అరుగుమీదే కూర్చుని ఈ సన్యాసిని చూశాడు. "ఓహో ఏదో ఒక వంక పెట్టి నా దగ్గర డబ్బులు కాజేయడానికి కాబోలు వచ్చాడు ఈ దొంగ సన్యాసి" అని తలచి, స్వామి! ఈ ఇంటి యజమాని వూళ్లో లేడు. మీరింక వెళ్లవచ్చును అన్నాడు సన్యాసితో. ఆయనకు వెంటనే విషయం తెలిసిపోయింది. 'అలాగా! పాపం నేనాయనకు ఒక గొప్ప ఉపకారం చేద్దామని వచ్చానే! ప్రాప్తం లేదన్నమాట! అంటూ వెనుదిరిగాడు. అపుడతను పరుగున వెళ్లి సన్యాసితో 'స్వామి! నేనే ఈ ఇంటి యజమానిని. నన్ను క్షమించండి. లోపలికి వచ్చి నన్ను అనుగ్రహించండి' అని ప్రార్థించాడు . లోపలికి తీసుకొని వెళ్లాక ఆ సన్యాసి అతనికి ధర్మసూక్ష్మాలు తెలియజేయడం ప్రారంభించాడు. చాలాసేపు విన్నాక యజమాని 'స్వామి! నా సమయం చాలా విలువైనది. నేనిలా వ్యర్థప్రసంగాలు వింటూ కూర్చుంటే నాకు కొన్ని లక్షలు నష్టం వస్తుంది. త్వరగా మీరు ...

హలో అమ్మా... చెప్పమ్మా... వినబడుతోందిలే. హా.. బయటకొచ్చాము. కూరగాయలు కొందామని. హా దీనికేం మమ్మల్నందరినీ ముప్పు తిప్పలు పెడుతూ అన్ని ఫ్లాట్లూ పరిగెత్తిస్తోంది. నాన్నగారికెలావుంది ఆరోగ్యం. ఈసారి పండక్కు తప్పకుండా వస్తాము లేమ్మా. ఈయనకు అస్సలు కుదరట్లేదు. ఈసారి తీసుకెళ్ళకపోతే నేనే వెళ్ళొస్తా అని ఖరాఖండిగా చెప్పేశానులే....అంటూ యామిని తన మొబైల్ లో మాట్లాడుతూ పాప శరణ్యను ఇంకో చేతితో పట్టుకొని నడుస్తోంది. ఇంతలో ఎదురుగా వస్తున్న ఒకామె యామినికి పొరబాటున తగిలి ఫోన్ కింద పడిపోయింది. హలో అమ్మా... వినబడుతోందా. ఇక్కడ రోడ్ దాటాలి. ఇంటికెళ్ళి మాట్లాడుతాలే అని ఫోన్ పెడుతూండగానే..... శరణ్యా.... అంటు కుప్పకూలి పోయింది యామిని....... మమ్మీ... మమ్మీ.... ఏమైంది మమ్మీ అంటూ తన మూడేళ్ళ శరణ్య తనని నిద్రలేపసాగింది... ముచ్చెమటలు పట్టిన తన శరీరంతో ఆందోళనగా చిన్నగా కళ్ళు తెరచి చూచింది యామిని. యామిని అరుపులకు తన భర్త కార్తీక్ ఖంగారుగా ఏమైంది యామిని. శరణ్య ఇక్కడే వుందిగా. ఇదిగో నీపక్కనే వుంది చూడు అని తన తల నిమురుతూ చెప్పాడు... ముందు కాస్త ఈ నీళ్లు తాగి రిలాక్స్ అవ్వు.... తను నీళ్లు తాగి ఏడుస్తోంది... ఏమైంది యామ...

కృష్ణా.... కృష్ణా.. ఓసారి ఇలా రా.. అంటూ తన ఏడేళ్ల కృష్ణను వాళ్ల అమ్మ పిలవగానే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు కృష్ణ... చెప్పమ్మా ఏంటి అన్నాడు. ఇదిగో ఇది తీసుకెళ్లి ఆ వీధిచివర కూర్చుని వుంటుంది కదా ఆ అవ్వకు ఇచ్చిరా అనిచెప్పి చిన్న క్యారియర్ బాక్స్ కృష్ణచేతికిచ్చింది. అమ్మా ఎందుకమ్మా ఆ అవ్వకు రోజూ ఇలా అన్నం పెట్టి పంపుతుంటావు. ఆమె మన చుట్టాలా అని అడిగాడు కృష్ణ. కాదునాన్నా.. ఆమె ఎవరో ఏమిటో తెలియదు. ఆమెకేంజరిగిందో తెలియదు. కొన్ని రోజుల నుండి అక్కడే కూర్చుని వుంటోంది. పాపమనిపంచి ఇలా చేస్తున్నాను అంది. అలా చేస్తే మనకేమొస్తుందమ్మా అని అడిగాడు కృష్ణ. మనకేదో ఉపయోగం వుంటుంది లేదా మనకు ఏదో మంచి జరుగుతుందని చేసేది సాయంకాదు నాన్నా అని చెప్పింది. అసలు సాయం అంటే ఏంటి ఎందుకు మనం చేయాలి అని కృష్ణ అడిగిన ప్రశ్నకు వీడికి ఎలా చెప్తే అర్థమౌతుందని ఆలోచించి ఇలా చెప్పసాగింది. / సాయం అంటే సాటి వారికి అండగా నిలవడం. అంటే ఎదుటి వారు కష్టాల్లో వున్నప్పుడు వారినుండి మనము ఏమీ ఆశించకుండా వారి కష్టాలను తీర్చడంలో మనము వారికి తోడుగా వుండడం. మరి అలా చేస్తే ఏంజరుగుతుందని అడిగాడు కృష్ణ. మన మనసులో చాలా ఆనందం నిలుస్తుంది. ఎవ...

1971వ సంవత్సరం... కర్ణాటకలోని తుమకూరు నగరంలో ఉన్న ఒక పాఠశాల ఆఫీస్ గదిలో సురేష్ అనే బాలుడు ఒకింత ఆందోళనతో కూర్చుని ఉన్నాడు. అతను చదువులో ఎప్పుడూ ముందే ఉండేవాడు. పైచదువుల కోసం కాలేజీకి వెళ్లాలన్నది అతని చిరకాల వాంఛ. కానీ, అతని కలల ముందు ఒక పెద్ద సమస్య నిలిచింది. కాలేజీ ఫీజు కట్టే స్తోమత అతని కుటుంబానికి ఏమాత్రం లేదు. తండ్రి కొద్దిపాటి భూమిలో వ్యవసాయం చేసేవారు; తల్లి రవికలు కుడుతూ సంసారాన్ని నెట్టుకొచ్చేది. వారి పరిస్థితికి ఉన్నత చదువులు అనేవి తమ స్థాయికి మించిన కలలా తోచేవి. సరిగ్గా అప్పుడే ఊహించని ఒక అద్భుతం జరిగింది. హెడ్‌మాస్టర్ అతని చేతికి ఒక మనీ ఆర్డర్‌ను అందించారు. అందులో ఉన్న డబ్బు అతని మొదటి సంవత్సరం కాలేజీ ఫీజుకు సరిపడా ఉంది. పంపినవారి పేరు లేదు. తిరిగి పంపాల్సిన చిరునామా లేదు. అసలు ఆ సహాయం ఎవరిచ్చారో తెలియజేసే చిన్న ఆధారం కూడా లేదు. దానితో పాటు ఒక చిన్న చీటీ మాత్రమే ఉంది: "ముందుకు సాగే అర్హత ఉన్న ఒక విద్యార్థి కోసం... ఈ అవకాశాన్ని సద్వినియోగం చేసుకో." సురేష్‌కు అది దైవకృపలా అనిపించింది. ఆ సహాయం అతని జీవిత గమనాన్నే మార్చేసింది. అతను పట్టుదలతో కాలేజీ పూర్తి చేశ...

50 ఏళ్ల ఒక వ్యక్తి తీవ్రమైన డిప్రెషన్‌తో బాధపడుతుండటంతో, అతని భార్య కౌన్సిలర్‌గా పనిచేస్తున్న తన సహోద్యోగి అయిన ఒక మానసిక నిపుణుడి దగ్గర అపాయింట్‌మెంట్ తీసుకుంది. ఆ భార్య ఇలా చెప్పింది: "ఈయన తీవ్రమైన డిప్రెషన్‌లో ఉన్నారు, దయచేసి ఈయనను కూడా కాస్త చూడండి." ఆ మానసిక నిపుణుడు అతనిని పరిశీలించి, అంతా బాగానే ఉందని గ్రహించాడు. ఆ తర్వాత ఆయన కౌన్సిలింగ్ ప్రారంభించాడు. కొన్ని వ్యక్తిగత విషయాలు అడిగి, ఆ వ్యక్తి భార్యను కాసేపు బయట కూర్చోమని చెప్పాడు. అప్పుడు ఆ వ్యక్తి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు... "నేను ఎంతో ఆందోళనలో ఉన్నాను... నిజానికి సమస్యల భారంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నాను... ఉద్యోగంలో ఒత్తిడి...పిల్లల చదువులు, వారి ఉద్యోగాల గురించిన బెంగ...హోమ్ లోన్, కార్ లోన్... నాకేదీ నచ్చడం లేదు... ఈ లోకం నన్ను ఒక పెద్ద తుపాకీలా (గొప్ప వ్యక్తిగా) చూస్తుంది... కానీ నాలో ఒక చిన్న బుల్లెట్ అంత సత్తా కూడా లేదు.. నేను డిప్రెషన్‌లో ఉన్నాను.." ఇలా చెబుతూ అతను తన జీవితపు పుస్తకాన్ని కౌన్సిలర్ ముందు తెరిచి ఉంచాడు. అప్పుడు ఆ అనుభవజ్ఞుడైన కౌన్సిలర్ కాసేపు ఆలోచించి, "మీరు 10వ తరగతి ఏ పాఠశాల...

ఒక రాత్రి, విమల మనసు చాలా భారంగా ఉంది. ఆస్పత్రిలో అలసిపోయేలా సాగిన డ్యూటీని ఆమె అప్పుడే పూర్తి చేసుకుంది. విశ్రాంతి లేకుండా పనిచేస్తున్నప్పటికీ, ఆమెలో ఏదో నిస్సహాయత. రోగులు బాధపడుతున్నారు. కుటుంబసభ్యులు ఆందోళనలో ఉన్నారు. కొందరు కోలుకుంటున్నారు. కొందరు కోలుకోవడం లేదు. డిమ్ లైట్ల వెలుగులో ఉన్న వార్డు గుండా నడుస్తుండగా, ఆమెను ఒక ఆలోచన తీవ్రంగా కలచివేసింది. "నేను చేస్తున్న పని వల్ల నిజంగా ఏమైనా మార్పు వస్తోందా?" ఆ రాత్రి, ఒక వృద్ధ రోగి నిశ్శబ్దంగా పైకప్పు వైపు చూస్తూ ఉండటం ఆమె గమనించింది. అతడిని పలకరించడానికి ఎవరూ రాలేదు. మాట్లాడే దిక్కు లేదు. కళ్లనిండా భయం, ఒంటరితనం, అనిశ్చితి మాత్రమే ఉన్నాయి. విమల కాసేపు ఆగిపోయింది. అతడి రోగ నిర్ధారణను ఆమె మార్చలేదు. అతడు ఖచ్చితంగా కోలుకుంటాడని హామీ ఇవ్వలేదు. కానీ అక్కడే నిల్చుని ఉండగా, ఆమె మెదడులో ఒక ఆలోచన మెరిసింది. అతడికి ఆ ఒంటరితనాన్ని దూరం చేయగలిగితే ఎలా ఉంటుంది? వెంటనే ఆమె ఒక చిన్న కాగితం ముక్క తీసుకుని ఇలా రాసింది: "ఈ రోజు మీ కూతురు మీ గురించి ఎంతో గర్వంగా మాట్లాడింది. హాయిగా నిద్రపోండి. మిమ్మల్ని మేం కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటాం....

అనుకోకుండా ఓ ముసలాయన్ని ఓ యువకుడు పలకరించి కాళ్లు మొక్కాడు... ‘సర్, నన్ను గుర్తుపట్టారా..?‘ ఆయన గుర్తుపట్టలేదు అన్నాడు... ‘సర్, నేను మీ స్టూడెంట్‌ను...’ ‘ఓహ్, నిజమా..? సంతోషం, నాకు గుర్తులేదు, ఏం చేస్తున్నావ్ బాబూ ఇప్పుడు..?’ ‘నేను టీచర్ అయ్యాను మాస్టారూ...’ ‘గుడ్, వెరీ గుడ్, నాలాగే టీచర్ అయ్యావన్నమాట..?’ ‘అవును సర్, నిజానికి టీచర్ కావడానికి మీరే స్పూర్తి’ ‘అదేంటి..?’ ‘బహుశా మీకు గుర్తుండదు, నేను చెబుతా వినండి...’ ------ ‘‘ఓసారి నా దోస్త్ ఒకడు మంచి ఖరీదైన, మోడరన్ వాచీ తెచ్చుకున్నాడు... దాన్ని చూడగానే నాలో దొంగ బుద్ధి ప్రవేశించింది, ఎలాగైనా దాన్ని సొంతం చేసుకోవాలని అనుకున్నాను, వాడి జేబులో నుంచి దొంగతనం చేశాను... కాసేపటికి వాడికి వాచీ పోయిందని తెలిసొచ్చింది... లబోదిబో ఏడ్చాడు... టీచర్‌కు కంప్లయింట్ చేశాడు... అప్పుడు ఆ టీచర్ మీరే... ఒరేయ్ పిల్లలూ, ఇది మంచి పని కాదు, ఎవరు వాడి వాచీ తీశారో తిరిగి ఇచ్చేయండి, ఎవరినీ ఏమీ శిక్షించను అన్నారు మీరు... నేనేమీ భయపడలేదు, తిరిగి వాచీ ఇవ్వలేదు, ఇవ్వాలనే ఉద్దేశం నాకు ఉంటే కదా... మీరు కిటికీలు, తలుపులు మూసేశారు, అందరినీ ఓ సర్కిల్‌గా నిలబెట్...

🏵️ 1. అజీర్ణే భోజనమ్ విషమ్. మధ్యాహ్న భోజనం జీర్ణం కాకపోతే, రాత్రి భోజనం చేయడం విషం తీసుకోవడంతో సమానం. ఆకలి అనేది మునుపటి ఆహారం జీర్ణం కావడానికి సంకేతం. ఆకలి లేకుండా మళ్ళీ ఆహారం తీసుకోకూడదు. 🏵️ 2. అర్ధరోగహరి నిద్రా సరైన నిద్ర వ్యాధులలో సగం నయం చేస్తుంది. ఆహారం ఎంత ముఖ్యమో, తగినంత నిద్ర కూడా అంతే ముఖ్యం. ఆరోగ్యవంతుడు రోజుకి కనీసం ఆరు గంటలు నిద్రపోవాలి. 🏵️ 3. ముద్గధాలి గధవ్యాలి అన్ని పప్పుధాన్యాలలో పచ్చ పెసలు ఉత్తమమైనవి. ఇవి రోగనిరోధక శక్తిని పెంచుతాయి. 🏵️ 4. బాగ్నస్తి సంధనకరో రాసోనాహా వెల్లుల్లి విరిగిన ఎముకలతో కలుస్తుంది. వెల్లుల్లి తరచుగా తినేవారిలో ఎముకలు గట్టిగా ఉంటాయి. 🏵️ 5. అతి సర్వత్రా వర్జయేత్ ఏదైనా అధికంగా తినడం ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు. మితంగా తినండి. 🏵️ 6. నాస్తిమూలం అనౌషాధం శరీరానికి ఔషధ ప్రయోజనం లేని కూరగాయలు లేవు. 🏵️ 7. నా వైద్యా ప్రభుయుయుషా ఏ డాక్టర్ కూడా మన దీర్ఘాయువుకు ప్రభువు కాదు. 🏵️ 8. చింతా వ్యాధి ప్రకాషయ చింత అనారోగ్యాన్ని తీవ్రతరం చేస్తుంది. 🏵️ 9. వ్యాయమాశ్చ సనైహి సనైహి వ్యాయామం నెమ్మదిగా చేయండి. వేగవంతమైన వ్యాయామం మంచిది కాద...

ఒక పాము చాలా హుషారుగా పాకుతూ,దొర్లుతూ అటువైపుగా వెళ్తోంది.దాని హుషారుతనాన్ని చూసిన ఒక కోతి దాన్ని పట్టుకుంది...ఆ పాము కోతిని కాటు వేయబోయింది...భయంతో కోతి ఆ పాము పడగను గట్టిగా పట్టుకుంది... గట్టిగా అరవసాగింది కోతి.. చుట్టువున్న మిగతా కోతులన్నీ ఇలా అనుకున్నాయి. ఇక ఈ కోతి బ్రతకడం కష్టం..కోతి పామును వొదిలితే కచ్చితంగా కాటు వేస్తుంది...మనం దగ్గరికెళితే మనం కూడా పాము కాటుకు బలి కావాల్సిందే...మనం దూరంగానే ఉండటం మంచిది అని వెళ్లిపోయాయి... తనవాళ్ళంతా తనని రక్షిస్తారేమో అని ఎదురుచూసిన కోతికి నిరాశే ఎదురయ్యింది...అలాగే భయంతో కూర్చుంది.అటువైపుగా ఒక ముని వెళుతూ కోతి స్థితిని అర్థం చేసుకుని కోతితో ఇలా అన్నాడు.. ' నీ చేతిలోని పాము నువ్వు భయంతో గట్టిగా పట్టుకున్నప్పుడే ఊపిరి ఆడక చచ్చింది..వదిలేస్తే నిన్ను కాటు వేస్తుందని భయపడి ఇబ్బంది పడుతున్నావు.దాన్ని వదిలేయి" అన్నారు ముని...కోతి ఆ పామును వదిలి ఒక్క గెంతుతో చెట్టు ఎక్కేసింది... ఇందులోని నీతి ఏంటంటే... నీకు కష్టం వచ్చినప్పుడు దాని గురించే ఆలోచిస్తూ భయపడుతూ ఉంటే ఆ కష్టం నిన్ను వదిలి పోదు... కష్టాన్ని దూరంగా విసిరి కొట్టే పరిష్కారం వెతకా...

ఒక రష్యా ప్రొఫెసర్ భారతీయ విద్యా వ్యవస్థను అధ్యయనం చేయడానికి బెనారస్ హిందూ యూనివర్సిటీకి వచ్చాడు. తన సందర్శనలో, అతను పూర్తిగా ఆశ్చర్యపోయేలా చేసిన ఒక అనుభవం ఎదురైంది. భారత్లో, పరీక్షలో అత్యధిక మార్కులు 5. కానీ అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచిన విషయం ఏమిటంటే: ఒక ఖాళీ సమాధాన పత్రానికి కూడా 2 మార్కులు ఇవ్వబడ్డాయి. ప్రొఫెసర్ అది నమ్మలేకపోయాడు. ఏమీ రాయని విద్యార్థి సున్న మార్కులకు అర్హుడు కానీ రెండు మార్కుల ఎలావేశారు అనుకున్నాడు? ఆ ప్రశ్న అతని మనస్సులో ఉండిపోయింది, చివరికి అతను ఒక సీనియర్ భారతీయ అధ్యాపకుడిని అడిగాడు. "ఏమీ రాయకుండా ఉన్న వాడికి మార్కులు ఎలా ఇవ్వగలరు?" అధ్యాపకుడు నవ్వాడు. తరువాత భారతీయ ప్రొఫెసర్ ఎప్పటికీ మరచిపోలేని సమాధానం చెప్పాడు. "సున్నా అంటే అస్తిత్వం లేకపోవడం. ఒక విద్యార్థి నా ముందు నిలబడి ఉంటే, నేను అతన్ని లేడు అని ఎలా అనుకోగలను?" ప్రొఫెసర్ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. అధ్యాపకుడు కొనసాగించాడు. "బహుశా ఆ విద్యార్ధి సూర్యోదయానికి ముందే నిద్రలేచి ఉండొచ్చు,." "అతను మంచు మరియు చలి వాతావరణంలో ప్రయాణించి వచ్చి ఉండవచ్చు." "బహుశా అతను చదువుకున్...

బెంగళూరులోని బయ్యతరాయణಪುರలో 70 ఏళ్ల నారాయణప్ప అనే రిటైర్డ్ బస్సు కండక్టర్ ఉండేవాడు. అతని భార్య లక్ష్మి ఐదేళ్ల క్రితం మరణించింది. ఇద్దరు పిల్లలు — కొడుకు రమేష్ అమెరికాలో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్, కూతురు సుమా దుబాయ్‌లో నర్స్. నారాయణప్ప ఒంటరిగా జీవించేవాడు. నెలకు ₹18,000 పెన్షన్ వచ్చేది. అందులో ₹8,000 అద్దెకు, మిగిలిన ₹10,000 మందులు, ఆహారం, విద్యుత్ బిల్లులకు సరిపోయేది. ప్రతి ఆదివారం పిల్లలకు వీడియో కాల్ చేసేవాడు. "ఎలా ఉన్నావు నాన్న?" అని అడిగినా, వారి సమాధానం ఒక్కటే... "Busy Dad... తర్వాత మాట్లాడతాం." రెండేళ్లుగా నారాయణప్పకు కిడ్నీ సమస్య. వారానికి రెండుసార్లు డయాలసిస్ చేయించుకోవాలి. ఒక్కోసారి ₹2,000 ఖర్చు. నెలకు ₹16,000. ఒకరోజు డాక్టర్ చెప్పాడు: "నారాయణప్పగారు, కిడ్నీ ట్రాన్స్‌ప్లాంట్ చేస్తే బతికే అవకాశం ఉంది. ఖర్చు దాదాపు ₹10 లక్షలు." నారాయణప్ప నవ్వుతూ అన్నాడు: "డాక్టర్ గారు, నా కొడుకు నెలకు ₹5 లక్షలు సంపాదిస్తాడు. కానీ నాతో 5 నిమిషాలు మాట్లాడటానికి సమయం లేదు. ఇక నా కోసం ₹10 లక్షలు ఎక్కడ ఖర్చు చేస్తాడు?" ఆ రోజు నుంచి ఆయన ఒక నిర్ణయం ...

ఖజురహో సమీపంలోని ఒక ప్రశాంతమైన గ్రామంలో, కుమ్మరి రాముడికి ఉన్న ఒకే ఒక్క గుర్తింపు—**'మట్టి'**. పదేళ్ల వయసు నుంచే అతని చేతులు జిగటమట్టికి ప్రాణం పోయడం మొదలుపెట్టాయి. అతను చేసిన కుండలు నీటిని చల్లబరిచాయి, ఇళ్లను వెలిగించాయి, సంప్రదాయాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్లాయి. కానీ మెల్లగా… అంతా మారిపోయింది. ప్లాస్టిక్ రంగప్రవేశం చేసింది. చౌకైనది. పగిలిపోనిది. సౌకర్యవంతమైనది. రాముడి కుండల అమ్మకాలు వారానికి 200 నుండి కేవలం 15 కి పడిపోయాయి. ఆదాయం తగ్గింది. ఆత్మవిశ్వాసం దెబ్బతింది. చుట్టూ ఉన్నవాళ్ల గొంతులు పెద్దవయ్యాయి—“దీన్ని వదిలేయ్… నగరానికి వెళ్ళిపో.అని” ఆపై, కోలుకోలేని దెబ్బ తగిలింది. భారీ వర్షాల వల్ల అతని చిన్న వర్క్‌షాప్ ధ్వంసమైంది. కాల్చని కుండలన్నీ తిరిగి మట్టిలో కలిసిపోయాయి. నెలల తరబడి పడ్డ శ్రమ… కొన్ని గంటల్లోనే కొట్టుకుపోయింది. ఆ రోజు, రాముడు కుంగిపోలేదు. ఆలోచించాడు. అతను మట్టిని వదల్లేదు. దాని రూపాన్ని మార్చాడు. పెద్ద పెద్ద కుండలకు బదులుగా, అతను చిన్న చిన్న టెర్రకోట కళాఖండాలను తయారు చేయడం ప్రారంభించాడు—చిన్న ఖజురహో దేవాలయాలు, సున్నితమైన లాకెట్లు, పర్యాటకులు సులభంగా తీసుకెళ్లగలిగే ...

ఒక సాయంత్రం, ఒక తండ్రి ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చుని దినపత్రిక చదువుకుంటున్నాడు. అప్పుడు వంటగదిలో నుంచి ఆయన భార్య గొంతు వినబడింది: "ఇంకెంత సేపు ఆ పేపర్ చదువుతారు? రండి, మీ ముద్దుల కూతురికి అన్నం తినిపించండి!" ఆయన నవ్వుతూ క్యాజువల్‌గా లోపలికి నడిచాడు. అక్కడ చిన్నారి సింధు కూర్చుని ఉంది... కళ్ల నిండా నీళ్లు... తనకు అస్సలు ఇష్టం లేని ఒక పెద్ద గిన్నెడు పెరుగు అన్నాన్ని వైపే నిస్సహాయంగా చూస్తోంది. తండ్రి ఆమె పక్కన మెల్లగా కూర్చున్నాడు. "సింధు బంగారం... నా సంతోషం కోసం... జస్ట్ కొన్ని చెంచాలు తింటావా?" ఆమె కొన్ని సెకన్ల పాటు ఆయన వైపు చూసి, మెల్లగా గుసగుసలాడింది: "నాన్నా... నేను ఈ గిన్నె మొత్తం ఖాళీ చేస్తే... నాకు ఒక ప్రామిస్ చేస్తారా?" తండ్రి నమ్మకంగా నవ్వాడు. "తప్పకుండా ." కానీ ప్రతి మధ్యతరగతి తండ్రిలాగే, ఆయన వెంటనే ప్రాక్టికల్‌గా ఆలోచించాడు. "కానీ ఎక్కువ ఖర్చయ్యే కోరికలు కోరకూడదు, సరేనా? కంప్యూటర్, సైకిల్, పెద్ద షాపింగ్ లాంటివి అడగకూడదు." ఆమె తల అడ్డంగా ఊపింది. "లేదు నాన్నా... నాకు ఖరీదైనది ఏదీ వద్దు." మెల్లగా... కష్టపడుతూ... దాదాపు...

ఈ కథ మదురైలోని మీనాక్షి అమ్మన్ ఆలయ ఉత్తర ద్వారం వద్ద ప్రారంభమవుతుంది. దీని ప్రధాన పాత్ర - **పెరియసామి**. వయసు 60 ఏళ్లు. ప్రతిరోజూ ఉదయం 6 గంటలకే ఆయన గుడి ముందరి ద్వారం వద్ద కూర్చునేవాడు. ఆయన ముందు ఒక చిన్న పసుపు రంగు చతురస్రాకార గుడ్డ పరిచి ఉండేది. దానిపై — పెన్నులు, పెన్సిళ్లు, ఎరేజర్లు, కంపాసులు ఉండేవి. అదొక ఫుట్‌పాత్ దుకాణం. కానీ పెద్దగా వ్యాపారం సాగేది కాదు. పెరియసామికి ఒక నియమం ఉండేది. ఎవరైనా వచ్చి పెన్ అడిగినప్పుడల్లా, ఆయన మొదట ఇలా అడిగేవారు: "బిడ్డా... ఈరోజు నీకు పరీక్ష ఉందా?" ఒకవేళ సమాధానం ఇలా వస్తే: "అవును తాతా. ఈరోజు నాకు మ్యాథ్స్ ఎగ్జామ్ ఉంది. నా పెన్ మర్చిపోయాను." వెంటనే పెరియసామి ఒక మంచి పెన్ను తీసి, ఆ బిడ్డకు ఇస్తూ ఇలా అనేవాడు: "ఇదిగో, ఇది చాలా లక్కీ పెన్. వెళ్లి 100 మార్కులు సాధించుకో." "ఎంత తాతా?" "డబ్బులు తర్వాత ఇవ్వచ్చు కన్నా. మొదట వెళ్లి పరీక్ష రాయి. వచ్చి నీ మార్కులు ఎన్నో నాకు చెప్పు, ఆ తర్వాతే డబ్బులు ఇద్దువు గాని." ఆ పిల్లలు నవ్వుకుంటూ పరుగెత్తేవారు. వాళ్లు మళ్లీ ఎప్పుడూ తిరిగి వచ్చేవారు కాదు. పెరియసామి ...

చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్. సమయం ఉదయం మూడు గంటలు. అక్కడ ప్రయాణీకులంతా నిద్రలో ఉన్నారు. డెబ్భై ఎనిమిదేళ్ళ వృద్ధుడు. తెల్లటి ధోవతి, చొక్కాతో కూర్చున్నాడు. చేతిలో ఒక వెదురు బుట్ట. అందులో వేడి వేడి ఇడ్లీ ఉన్నాయి. ఆయన.., “ఇడ్లీ… వేడి ఇడ్లీ… ఒక రూపాయి… ఒక్క రూపాయి మాత్రమే…” అని పిలుస్తున్నాడు. కానీ, ఎవరూ కొనలేదు. ఒక రూపాయికి చాక్లెట్ తప్ప ఏదీ రాదు… మరి ఇడ్లీలా? చాలామంది నవ్వుతూ అతన్ని పిచ్చివాడని అనుకున్నారు. నా పేరు అరవింద్. నేను ఒక ఐటీ కంపెనీలో పని చేస్తున్నాను. నైట్ షిఫ్ట్ ముగించుకుని ఇంటికి వెళ్తున్నాను. ఆకలిగా ఉంది. కానీ స్టేషన్ స్టాళ్లలో ఇడ్లీ ప్లేట్ ₹40. ఆ వృద్ధుడిని గమనించాను. బుట్టలో దాదాపు 100 ఇడ్లీలు ఉన్నాయి. ఒక్క కస్టమర్ కూడా లేడు. ఆయన కళ్లలో తేమ కనిపించింది. నేను దగ్గరకు వెళ్లి అడిగాను: * “తాతయ్య… ఒక రూపాయికి ఇడ్లీ అమ్మితే నష్టమవదా?” ఆయన చిరునవ్వు నవ్వాడు. * “బాబూ… ఇది నష్టం కాదు. లాభం.” * “ఎలా తాతయ్య? బియ్యం ధర, గ్యాస్ ధర… ఒక్క ఇడ్లీకి కనీసం ₹5 ఖర్చవుతుంది కదా!” ఆయన బుట్ట మూసి నెమ్మదిగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు… “1975 సంవత్సరం. అప్పటికి నాకు 25 ఏళ్లు. రైల్వే పోర్ట...

నేను ఒక డెలివరీ బాయ్‌ని. ఎక్కువగా సాయంత్రం షిఫ్ట్‌లో పని చేస్తాను*. ఆ రోజు, రాత్రి 9 గంటల సమయంలో చివరి ఆర్డర్ తీసుకున్నాను. రెస్టారెంట్‌లో ప్యాకెట్ తీసుకుంటూ గమనించాను— చిన్న ఆర్డర్, కేవలం పల్చటి కిచిడీ, పెరుగు, రెండు అరటిపళ్లు. అడ్రస్ పాత బస్తీలో ఉంది. శిథిలమైన భవనం. మూడో అంతస్తు. నేను డోర్‌బెల్ నొక్కాను. ఒక వృద్ధురాలు తలుపు తీసింది. తెల్లటి జుట్టు, వణుకుతున్న చేతులు, కళ్లకు మందపు కళ్లద్దాలు. ఆమె ముఖంలో అలసట కనిపించినా, గొంతులో మాత్రం మాధుర్యం— "బాబూ, లోపల పెట్టు... చేతులు వణుకుతున్నాయి." నేను టేబుల్ మీద తిండి పెట్టి వెళ్లబోతుంటే ఆమె అడిగింది— "రెండు నిమిషాలు కూర్చుంటావా? ఒక్కదాన్నే తినాలంటే బాగోదు." వాచీ చూసుకున్నాను. నా షిఫ్ట్ అయిపోయింది. కొంచెం అలసిపోయాను. కానీ ఎందుకో కూర్చున్నాను. గదిలో నిశ్శబ్దం. గోడ మీద పాత గడియారం టిక్ టిక్ అంటూ తిరుగుతోంది. ఒక మూలన చిన్న దేవుడి పటం. ఎదురు గోడ మీద డజన్ల కొద్దీ ఫోటోలు. ఆమె ప్లేట్ తెరిచింది. మెల్లగా కిచిడీ తినడం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి రెండు ముద్దలకు నన్ను చూసి చిరునవ్వు నవ్...

జపాన్ లోని ఒక చిన్న కుగ్రామం. అక్కడ ఒక సైకిల్ రిపేర్ షాపు. ఆ షాపులో ఒక చిన్న పిల్లోడు... ఒళ్లంతా గ్రీజు, మొహమంతా నల్లటి నూనె మరకలు. లోకం అతన్ని చూసి మురికి పిల్లోడు అని ఈసడించుకుంది. కానీ ఆ పిల్లోడికి మాత్రం యంత్రాల శబ్దం సంగీతంలా వినిపించేది. అతని పేరు సోయిచిరో హోండా. హోండాకి చదువు అబ్బలేదు. స్కూల్ కి వెళ్తే పుస్తకాలు శత్రువుల్లా కనిపించేవి. కానీ ఒక ఇంజిన్ కనిపిస్తే చాలు, అతని కళ్లు అగ్ని కణికల్లా మెరిసేవి. 15 ఏళ్ల వయసులో ఊరు వదిలేసి టోక్యో వెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక గ్యారేజీలో పనికి చేరాడు. వాడు పనివాడు కాదు, యంత్రాలతో యుద్ధం చేసే సైనికుడు. తిండి లేదు, నిద్ర లేదు... కేవలం యంత్రాలు, వాటి విడిభాగాలు! --------------------- హోండాకి ఒక పిచ్చి ఉండేది... అదే 'పిస్టన్ రింగ్స్' తయారు చేయడం. తన దగ్గర ఉన్న డబ్బుని ఆ ప్రాజెక్ట్ మీద పెట్టాడు. తన భార్య దగ్గర ఉన్న బంగారాన్ని కూడా అమ్మేశాడు. గాలిని తిన్నాడు, నీళ్లు తాగి పడుకున్నాడు. రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి పిస్టన్ రింగ్స్ తయారు చేసి, అప్పటికే దిగ్గజమైన 'టయోటా' కంపెనీకి పంపాడు. కానీ విధి వెక్కిరించింది! టయోటా ఇంజనీర్లు ఆ రింగ్స్ చూసి నవ్...

👨‍👦 తండ్రీ–కొడుకులు మేడపైకి ఎక్కి గాలిపటం ఎగరేస్తున్నారు. 🪁 గాలిపటాన్ని ఎలా ఎగరేయాలో తండ్రి కొడుక్కి ఓపికగా నేర్పిస్తున్నాడు. 🪁 గాలిపటం బాగా ఎత్తుకు వెళ్లాక 🧵 దారాన్ని కొడుకు చేతికి అందించాడు తండ్రి. 😊 కొడుకు ముఖం ఆనందంతో వెలిగిపోయింది. ❤️ ఆ వెలుగులో తండ్రి మనసు ఉప్పొంగిపోయింది. కొంతసేపు దారం పట్టుకున్నాక, 🤔 కొడుకు తండ్రిని అడిగాడు – 👉 “నాన్నా… దారంతో పట్టి ఉంచితేనే గాలిపటం అంత ఎత్తుకు ఎగిరింది! దారాన్ని తెంపేస్తే ఇంకా ఎత్తుకు ఎగిరిపోతుంది కదా?” 😄 తండ్రి నవ్వాడు. 👉 “దారాన్ని తెంపేద్దామా మరి?” అని అడిగాడు. 🤩 “తెంపేద్దాం నాన్నా!” అన్నాడు కొడుకు ఉత్సాహంగా. ✂️ ఇద్దరూ కలిసి దారాన్ని తెంపేశారు. 👉 “టప్” మని దారం తెగగానే 🪁 గాలిపటం క్షణం పాటు ఇంకా పైకి ఎగిరింది… 😟 కానీ వెంటనే దారి తప్పి అటూ ఇటూ కొట్టుకుంటూ ⬇️ కిందికి పడిపోవడం మొదలుపెట్టింది. 🏠 చివరికి ఎవరో మేడపై కూలిపోయింది. 😢 “ఇలా ఎందుకు జరిగింది నాన్నా?” అని అడిగాడు కొడుకు. నిరుత్సాహంతో తండ్రివైపు చూసాడు. తండ్రి కొడుకును దగ్గరకు తీసుకుని చెప్పాడు – “గాలిపటానికి దారం ఉండేది దానిని ఎగిరిపోనీయకుండా ఆపడాని...

నేను ఉబెర్ డ్రైవర్‌ని. ఎక్కువగా రాత్రి షిఫ్ట్ చేస్తాను. గత వారం ఓ రాత్రి 11 గంటలకు ఒక వృద్ధుడిని ఎక్కించుకున్నాను. కారులో కూర్చోగానే ఆయన అన్నాడు: “ఈ రాత్రి నన్ను ఐదు చోట్లకు తీసుకెళ్లాలి. నేను నీకు ₹.5000/- ఇస్తాను. కానీ పనంతా పూర్తయ్యే వరకు ‘ఎందుకు’ అని అడగకూడదు.” అని ఐదు చిరునామాలు ఇచ్చాడు. *మొదటి నిలయం: పట్టణచివరిలో వున్న ఒక ఇల్లు. ఆయన కారులోనే కూర్చొని ఆ ఇంటిని పది నిమిషాలు నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. కళ్లలో నీరు. మాట లేకుండా ఏడుస్తున్నాడు. “సరే. తదుపరి.” అన్నాడు. *రెండో నిలయం: ఒక ప్రాథమిక పాఠశాల. ఖాళీగా, చీకటిగా ఉంది. ఆయనలోపలికి వెళ్లి దగ్గరలో ఉన్న ఊయలపై కూర్చున్నాడు. ఇరవై నిమిషాలు అక్కడేవుండి తిరిగి వచ్చి అన్నాడు: “ఇక్కడ నేను 43 సంవత్సరాలు టీచర్ గా బోధించాను. నా జీవితంలో నాకు దొరికిన అత్యుత్తమ ఉద్యోగం ఇది.” *మూడో నిలయం: ఒక చిన్న రెస్టారెంట్. లోపలికి వెళ్లి కాఫీ ఆర్డర్ చేశాడు. కానీ తాగలేదు. ఒక మూల టేబుల్ దగ్గర ఒంటరిగా కూర్చుని చుట్టూ చూస్తూ పదిహేను నిమిషాలు గడిపాడు. తర్వాత తిరిగి వచ్చి అన్నాడు: “1967లో నా భార్యతో మొదటి డేట్ ఇక్కడే.” *నాలుగో నిలయం: శ్మశానం...

మంత్రి పదవి లభిస్తే కొండ మీది హనుమను దర్శించు కుంటానని మొక్కుకున్నాడు రాయుడు. రాయుడికి మంత్రి పదవి లభించింది. కొండమీది హనుమంతుడిని దర్శించుకొని కొండకింద వున్న తిక్కశంకరయ్య హోటల్ లో భోజనం చేద్దామని సిబ్బందితో సహా వెళ్ళాడు. అక్కడి హోటల్ని చూసి విస్తుపోయాడు.రెండు అంతస్తులతో వైభవోపేతంగా వుంది. చాలా కార్లు నిలిచి వున్నాయి.అక్కడ జనం కూడా చాలా మందే వున్నారు. 30 ఏళ్ళ క్రితం అక్కడ చిన్న పెంకుటింట్లో వుండేది ఆ హోటల్. ఆ హోటల్ని శంకరయ్య అనే ఒక విశ్రామ ఉపాధ్యాయుడు నడిపేవాడు. అరటి ఆకుల్లో భోజనం పెట్టేవాడు.రెండుకూరలు,రెండు పచ్చళ్ళు,పప్పు,పులుసు అన్నీ ఉండేవి. మంచి ఘుమ ఘుమ లాడే నెయ్యి కూడా వేసేవాడు. గడ్డ పెరుగు కూడా వేసేవాడు. హాయిగా తినండి.నిదానంగా తినండి తొందరేమీ లేదు అని అంటూ అన్ని బల్లల దగ్గరికీ బెత్తం పట్టుకొని తిరిగేవాడు. ఎంత కావాలో అంతే పెట్టించుకోండి ఆహారాన్ని వృధా చెయ్యకండి అని హెచ్చరిస్తూ తిరిగేవాడు. ఎవరైనా పారేస్తే చెయ్యి చాపమని బెత్తంతో కొట్టేవాడు. ఎంత పెద్దవాళ్ళయినా, చిన్నవాళ్ళయినా పారేస్తే దెబ్బలు తినాల్సిందే. బళ్ళో పిల్లలు తప్పు చేస్తే ఎలా కొట్టే వాడో ఇక్కడా అంతే. అక్కడ వేరే...