పెరియసామి పెన్ స్టోర్ c/o మధురై

ఈ కథ మదురైలోని మీనాక్షి అమ్మన్ ఆలయ ఉత్తర ద్వారం వద్ద ప్రారంభమవుతుంది. దీని ప్రధాన పాత్ర - **పెరియసామి**. వయసు 60 ఏళ్లు.
ప్రతిరోజూ ఉదయం 6 గంటలకే ఆయన గుడి ముందరి ద్వారం వద్ద కూర్చునేవాడు. ఆయన ముందు ఒక చిన్న పసుపు రంగు చతురస్రాకార గుడ్డ పరిచి ఉండేది. దానిపై — పెన్నులు, పెన్సిళ్లు, ఎరేజర్లు, కంపాసులు ఉండేవి. అదొక ఫుట్‌పాత్ దుకాణం. కానీ పెద్దగా వ్యాపారం సాగేది కాదు. పెరియసామికి ఒక నియమం ఉండేది. ఎవరైనా వచ్చి పెన్ అడిగినప్పుడల్లా, ఆయన మొదట ఇలా అడిగేవారు:

"బిడ్డా... ఈరోజు నీకు పరీక్ష ఉందా?"
ఒకవేళ సమాధానం ఇలా వస్తే:
"అవును తాతా. ఈరోజు నాకు మ్యాథ్స్ ఎగ్జామ్ ఉంది. నా పెన్ మర్చిపోయాను."
వెంటనే పెరియసామి ఒక మంచి పెన్ను తీసి, ఆ బిడ్డకు ఇస్తూ ఇలా అనేవాడు:
"ఇదిగో, ఇది చాలా లక్కీ పెన్. వెళ్లి 100 మార్కులు సాధించుకో."
"ఎంత తాతా?"
"డబ్బులు తర్వాత ఇవ్వచ్చు కన్నా. మొదట వెళ్లి పరీక్ష రాయి. వచ్చి నీ మార్కులు ఎన్నో నాకు చెప్పు, ఆ తర్వాతే డబ్బులు ఇద్దువు గాని."
ఆ పిల్లలు నవ్వుకుంటూ పరుగెత్తేవారు. వాళ్లు మళ్లీ ఎప్పుడూ తిరిగి వచ్చేవారు కాదు. పెరియసామి కూడా ఎప్పుడూ అడగలేదు. ఆయన భార్య తంగం ఆయనను తిట్టేది: "మీకేమైనా పిచ్చా? ఒక్కో పెన్ ధర పది రూపాయలు. ఇలా ఉచితంగా ఇచ్చుకుంటూ పోతే మనం ఏం తినాలి? ఇంటి అద్దె ఎవరు కడతారు?" పెరియసామి తన పాత డైరీని బయటకు తీసేవాడు. అందులో ఆయన తేదీల వారీగా ఇలా రాసుకున్నాడు:

*“12.03.2010 – రమేష్ – మ్యాథ్స్ ఎగ్జామ్ – పెన్ – పెండింగ్”*
*“05.06.2011 – సుమతి – హిందీ ఎగ్జామ్ – పెన్ – పెండింగ్”*
*“18.09.2013 – మురుగన్ – 10వ తరగతి పబ్లిక్ ఎగ్జామ్ – పెన్ – పెండింగ్”*
ఆ డైరీ అంతా "పెండింగ్" అనే పదాలతో నిండిపోయింది. లెక్కిస్తే — దాదాపు 3,000 ఎంట్రీలు ఉన్నాయి. అంటే ముప్పై వేల రూపాయలు. "చూడు తంగం," ఆయన అనేవాడు, "ఇది అప్పు కాదు. ఇదొక పెట్టుబడి. ఏదో ఒక రోజు ఇది తిరిగి వస్తుంది."
తంగం నిట్టూరుస్తూ: "మీ 'పెట్టుబడి' బూడిదలో పోసిన పన్నీరవుతుంది. మీకు వయసైపోతోంది. ఇప్పుడు ఎవరు తిరిగి వస్తారని?"

ఇరవై ఏళ్లు గడిచాయి. పెరియసామికి ఇప్పుడు 80 ఏళ్లు. చూపు మందగించింది. వినికిడి కూడా బలహీనపడింది. అయినా, ప్రతిరోజూ ఆయన అదే గుడి ప్రవేశ ద్వారం మూలలో కూర్చునేవాడు. అదే పసుపు గుడ్డ, అవే పెన్నులు. కానీ ఇప్పుడు అస్సలు వ్యాపారం లేదు. పిల్లలంతా జెల్ పెన్నులు, స్కెచ్ పెన్నులు వాడుతున్నారు, పైగా అంతా ఆన్‌లైన్ అయిపోయింది.
ఒక రోజు ఉదయం, ఆలయ ద్వారం వద్ద ఒక ఖరీదైన కారు ఆగింది. అందులోంచి సూట్, టై ధరించి, చేతిలో పూలగుచ్ఛంతో ఉన్న ఒక హుందా అయిన వ్యక్తి దిగాడు — అతని వయసు దాదాపు 35 ఏళ్లు ఉంటుంది. అతను నేరుగా పెరియసామి దగ్గరకు నడిచి వచ్చి, ఆయన పాదాలపై పడ్డాడు.
"తాతా... నన్ను గుర్తుపట్టారా?"
పెరియసామి తన కళ్లను రిక్కించి చూశాడు.
"నాయనా... నాకు ముసలితనం వచ్చింది. సరిగ్గా కనిపించడం లేదు."

"తాతా... 18 ఏళ్ల క్రితం, 10వ తరగతి పబ్లిక్ ఎగ్జామ్. మ్యాథ్స్ పేపర్. ఆ రోజు ఉదయం నేను ఏడుస్తూ వచ్చాను. నా పెన్ విరిగిపోయింది, నా దగ్గర డబ్బులు లేవు. అప్పుడు మీరు నాకు ఒక పెన్ ఇచ్చి... 'ఇది లక్కీ పెన్, వెళ్లి 100 మార్కులు తెచ్చుకో' అన్నారు. మీరు నా దగ్గర డబ్బులు తీసుకోలేదు." పెరియసామికి పాత జ్ఞాపకం ఏదో గుర్తొచ్చింది.
"నాయనా.. నువ్వు..."
"నేనే మురుగన్‌ని తాతా. నేను ఆ పెన్నుతోనే పరీక్ష రాశాను. నాకు 98 మార్కులు వచ్చాయి. నేను పాసయ్యాను. కాలేజీకి వెళ్లాను. ఈరోజు నాకు సొంతంగా ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీ ఉంది — దాని పేరు '**పెన్నా టెక్నాలజీస్**'. నా జీవితం మీ పెన్నుతోనే మొదలైంది."

తంగం గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఇదంతా వింటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. మురుగన్ ఒక కవరు బయటకు తీశాడు. "తాతా. ఆ రోజు నేను మీకు పది రూపాయలు బాకీ పడ్డాను. ఈరోజు దాన్ని వడ్డీతో సహా తిరిగి ఇస్తున్నాను." అందులో **పది లక్షల రూపాయల** చెక్కు ఉంది. పెరియసామి చేతులు వణికాయి.
"నాయనా… నాకు డబ్బు వద్దు. నువ్వు ఇంత గొప్పవాడివయ్యావు, అదే నాకు చాలు."
"లేదు తాతా. ఇది డబ్బు కాదు. ఇది మీరు పెట్టిన పెట్టుబడి — లాభంతో తిరిగి వస్తోంది. మీరింకా ఈ ఫుట్‌పాత్‌పై కూర్చోనవసరం లేదు. మీ ఇద్దరి కోసం నేనున్నాను."మరుసటి రోజు వార్తాపత్రికల్లో ఒక ప్రధాన వార్త వచ్చింది:
*“ఫుట్‌పాత్ తాతకు పది లక్షల గురుదక్షిణ సమర్పించిన సాఫ్ట్‌వేర్ పారిశ్రామికవేత్త.”*
ఆ వార్త చదివిన మరుసటి రోజు మరో కారు వచ్చింది.
"తాతా, నేను సుమతిని. నా హిందీ పరీక్ష కోసం మీ దగ్గర పెన్ తీసుకున్నాను. ఇప్పుడు నేను హిందీ టీచర్‌ని."
ఆ తర్వాత రమేష్ వచ్చాడు.
"తాతా, నేను ఇప్పుడు ఒక ఆడిటర్‌ని. నా మొదటి బ్యాలెన్స్ షీట్‌ను మీ పెన్నే రాసింది."
ఒక వారంలోనే ఆ ఆలయ ద్వారం ఒక పెళ్లి ఇల్లులా మారిపోయింది. డాక్టర్లు, ఇంజనీర్లు, కలెక్టర్లు, పోలీస్ ఆఫీసర్లు — అందరూ వరుసలో వచ్చి, పెరియసామి పాదాలకు నమస్కరించి, పూలు, పండ్లు, డబ్బుల కవర్లు సమర్పించారు. తంగం ఆ పాత డైరీని బయటకు తీసింది. మూడు వేల ఎంట్రీలు. ముప్పై వేల రూపాయల పెండింగ్. కానీ ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చింది **మూడు కోట్లు**. పెరియసామి ఏడుస్తూ అన్నాడు:

"తంగం… నేను నీకు చెప్పాను కదా. ఇది అప్పు కాదు, విత్తనం. మనం ప్రేమతో, ఆప్యాయతతో నాటిన విత్తనాలు. ఇప్పుడు అది ఒక పెద్ద అడవిలా పెరిగింది." ఈరోజు, మదురై మీనాక్షి ఆలయ ఉత్తర గోపురం ప్రవేశ ద్వారం వద్ద ఒక పెద్ద స్టేషనరీ షాప్ ఉంది: **“పెరియసామి పెన్ స్టోర్.”** దానికి అద్దె లేదు, ఎందుకంటే మురుగన్ ఆ స్థలాన్ని కొనేశాడు.

ఆ షాప్‌లో ఒక బోర్డు ఇలా రాసి ఉంటుంది:
> **"పరీక్షలు రాసే విద్యార్థులకు ఇక్కడ పెన్నులు ఉచితం. పరీక్ష రాసి వచ్చి మీ మార్కులు చెప్పండి, డబ్బులు తర్వాత ఇవ్వచ్చు."**
> దాని కింద ఒక చిన్న లైన్ ఉంది:
> **"ఒక పది రూపాయల పెన్ జీవితాన్ని మార్చగలదు. నమ్మండి."**

> మరి ఇప్పుడు ఆ షాప్‌ని ఎవరు నడుపుతున్నారో తెలుసా?
మురుగన్ — ఆ సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీ యజమాని. వారానికి రెండుసార్లు అతను తన సూట్ తీసేసి, ఆ షాప్‌లో కూర్చుని పిల్లలకు పెన్నులు ఇస్తుంటాడు. *మీరు ఇచ్చేది కేవలం పెన్ మాత్రమే కాదు — ఒక నమ్మకం, ఒక ఆశ.*

*ఏదో ఒక రోజు, ఆ ఆశ మీ పాదాల చెంతకు తిరిగి వస్తుంది. ఆ రోజు మీకు అర్థమవుతుంది — మీరెప్పుడూ పేదవారు కాదు, ఎల్లప్పుడూ ధనవంతులే అని.* మీరు మదురైలోని మీనాక్షి అమ్మన్ కోయిల్‌కు వెళ్లినప్పుడు, ఉత్తర గోపురం ప్రవేశ ద్వారం దగ్గర ఉన్న ఈ **“పెరియసామి పెన్ స్టోర్”** దగ్గర ఒక్క క్షణం ఆగండి. ఈ కథను గుర్తుచేసుకుని, మీ పిల్లల కోసమో లేదా మీ మనవల కోసమో ఒక పెన్ కొనండి. ఎవరికి తెలుసు, మీ ఇంట్లో ఉన్న ఆ చిన్నారి రేపు ఏమవుతుందో... *అతడు లేదా ఆమె మీ కలని లేదా వారి కలని నిజం చేయవచ్చు..!*
సేకరణ : Social Media