గ్రంథాలయం

నిజమైన పాఠం ఒక రష్యా ప్రొఫెసర్ భారతీయ విద్యా వ్యవస్థను అధ్యయనం చేయడానికి బెనారస్ హిందూ యూనివర్సిటీకి వచ్చాడు. తన సందర్శనలో, అతను పూర్తిగా ఆశ్చర్యపోయేలా చేసిన ఒక అనుభవం ఎదురైంది. భారత్లో, పరీక్షలో అత్యధిక మార్కులు 5. కానీ అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచిన విషయం ఏమిటంటే: ఒక ఖాళీ సమాధాన పత్రానికి కూడా 2 మార్కులు ఇవ్వబడ్డాయి. ప్రొఫెసర్ అది నమ్మలేకపోయాడు. ఏమీ రాయని విద్యార్థి సున్న మార్కులకు అర్హుడు కానీ రెండు మార్కుల ఎలావేశారు అనుకున్నాడు? ఆ ప్రశ్న అతని మనస్సులో ఉండిపోయింది, చివరికి అతను ఒక సీనియర్ భారతీయ అధ్యాపకుడిని అడిగాడు. "ఏమీ రాయకుండా ఉన్న వాడికి మార్కులు ఎలా ఇవ్వగలరు?" అధ్యాపకుడు నవ్వాడు. తరువాత భారతీయ ప్రొఫెసర్ ఎప్పటికీ మరచిపోలేని సమాధానం చెప్పాడు. "సున్నా అంటే అస్తిత్వం లేకపోవడం. ఒక విద్యార్థి నా ముందు నిలబడి ఉంటే, నేను అతన్ని లేడు అని ఎలా అనుకోగలను?" ప్రొఫెసర్ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. అధ్యాపకుడు కొనసాగించాడు. "బహుశా ఆ విద్యార్ధి సూర్యోదయానికి ముందే నిద్రలేచి ఉండొచ్చు,." "అతను మంచు మరియు చలి వాతావరణంలో ప్రయాణించి వచ్చి ఉండవచ్చు." "బహు...

తులసీ దళం *ఒక వ్యక్తి రోజూ అడవిలోకి వెళ్లి కూరాకులు కోసుకొచ్చి అమ్ముకుంటూ జీవనం గడుపుతున్నాడు. అలా అతను రోజూ అడవికి వెళ్లే దారిలో ఒక గుడిసె ముందు ఒక ముసలాయన ఏడుకొండల స్వామి విగ్రహం చిన్నది పెట్టుకుని తులసి ఆకులతో అర్చన చేసేవారు.* *అది చూసి చాలా ముచ్చటపడేవాడు మనం కూడా ఇలా చేయాలి అని అనుకున్నాడు కాని చేయలేకపోయేవాడు అతను అడవిలో కూరాకులు కోస్తుంటే తులసి చెట్టు కనిపించింది. వెంటనే ఆ వ్యక్తి మనం ఎలాగూ పూజ చేయలేము ఇవి కోసుకెళ్లి ఆ బ్రాహ్మణుడికి ఇద్దాం అని అనుకున్నాడు.* *కోసిన కూరాకులతో పాటు తులసి దళాలను కట్ట కట్టి నెత్తిన పెట్టుకుని వచ్చాడు.* *అతడికి తెలియని విషయం ఏంటంటే నల్లనాగు ఒకటి అందులో ఉన్నదని.* *ఇతను వెళ్లి గుడిసె ముందు నిలబడగానే ఎవరో వచ్చి నిలబడ్డారని తల తిప్పి చూసిన బ్రాహ్మణుడితో అయ్యా తులసి దళాలు తెచ్చాను.పూజ నేను చేయలేను,అందుకే మీకు ఇస్తున్నాను అని అన్నాడు.* *ఒక్క నిమిషం కళ్ళు మూసుకున్న ఆ బ్రాహ్మణుడికి తన దివ్యదృష్టితో తులసి దళాలను తెచ్చిన వ్యక్తి వెనుక రాహువు నిలబడి ఉండడం గమనించాడు.* *అతడితో నాయనా నేను చెప్పేవరకు ఈ తట్టను నీ తలపై నుండి దించకు అని చెప్పి గుడిసె వెను...

అంతా గోపాలుడికే తెలుసు - కల్మషం లేని భక్తుడిని ఆదుకొన్న కృష్ణుడి లీల ఉత్తరప్రదేశ్ లో యాభై ఏళ్ళ క్రితం గంగానది ఒడ్డున ఒక చిన్న గ్రామంలో పడవ నడుపుకొనే ఒక వ్యక్తి వుండేవాడు. ఆయనకు ముగ్గురు సంతానం - ఒక అమ్మాయి,ఇద్దరు అబ్బాయిలు. అతను చాలా అమాయకుడు. “చదువులేని వాడిని అని నన్ను దూరం పెట్టకు. ‘నేను నీవాడిని, నీవు నావాడివి!” అని దేవుడికి చెప్పుకొనే వాడు. అందరూ అతని మాటలకు నవ్వుకొనేవారు. అతను పట్టించుకొనేవాడు కాదు. ఎవరు ఏమి అడిగినా “నాకేమి తెలుసు, అంతా గోపాలుడికే తెలుసు” అనేవాడు. కూతురికి పెళ్ళి చేయడానికి డబ్బు అవసరం అయ్యి ఒక వ్యాపారి దగ్గర అప్పు తీసుకొని, పెళ్ళి చేసి, రెండు సంవత్సరాలు కష్టపడి, డబ్బు కూడబెట్టి,అప్పు తీర్చడానికి వ్యాపారి దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడు ఇతను అమాయకుడు అని తెలిసిన వ్యాపారి, అప్పు తీరిపోయిందని చూపే పత్రం తన దగ్గరే పెట్టుకొని, ఇంకా ఇన్ని రూపాయల అప్పు వుంది అని చెప్పే ఒక నకిలీ పత్రాన్ని తయారుచేసి దాన్ని ఇతనికి ఇచ్చిపంపాడు. నెల రోజుల తరువాత అప్పు తీర్చడంలేదని ఇతని మీద ఫిర్యాదు చేసి కోర్టు నుండి నోటీసులు వచ్చేలా చేసాడు వ్యాపారి. ఇతను కోర్టు బోనులో నిలుచున్నాడు. “అప...

ప్రీపెయిడ్ మరణంం బెంగళూరులోని బయ్యతరాయణಪುರలో 70 ఏళ్ల నారాయణప్ప అనే రిటైర్డ్ బస్సు కండక్టర్ ఉండేవాడు. అతని భార్య లక్ష్మి ఐదేళ్ల క్రితం మరణించింది. ఇద్దరు పిల్లలు — కొడుకు రమేష్ అమెరికాలో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్, కూతురు సుమా దుబాయ్‌లో నర్స్. నారాయణప్ప ఒంటరిగా జీవించేవాడు. నెలకు ₹18,000 పెన్షన్ వచ్చేది. అందులో ₹8,000 అద్దెకు, మిగిలిన ₹10,000 మందులు, ఆహారం, విద్యుత్ బిల్లులకు సరిపోయేది. ప్రతి ఆదివారం పిల్లలకు వీడియో కాల్ చేసేవాడు. "ఎలా ఉన్నావు నాన్న?" అని అడిగినా, వారి సమాధానం ఒక్కటే... "Busy Dad... తర్వాత మాట్లాడతాం." రెండేళ్లుగా నారాయణప్పకు కిడ్నీ సమస్య. వారానికి రెండుసార్లు డయాలసిస్ చేయించుకోవాలి. ఒక్కోసారి ₹2,000 ఖర్చు. నెలకు ₹16,000. ఒకరోజు డాక్టర్ చెప్పాడు: "నారాయణప్పగారు, కిడ్నీ ట్రాన్స్‌ప్లాంట్ చేస్తే బతికే అవకాశం ఉంది. ఖర్చు దాదాపు ₹10 లక్షలు." నారాయణప్ప నవ్వుతూ అన్నాడు: "డాక్టర్ గారు, నా కొడుకు నెలకు ₹5 లక్షలు సంపాదిస్తాడు. కానీ నాతో 5 నిమిషాలు మాట్లాడటానికి సమయం లేదు. ఇక నా కోసం ₹10 లక్షలు ఎక్కడ ఖర్చు చేస్తాడు?" ఆ రోజు నుంచ...

కుమ్మరి రాము -ఖజురహో మట్టి కళ ఖజురహో సమీపంలోని ఒక ప్రశాంతమైన గ్రామంలో, కుమ్మరి రాముడికి ఉన్న ఒకే ఒక్క గుర్తింపు—**'మట్టి'**. పదేళ్ల వయసు నుంచే అతని చేతులు జిగటమట్టికి ప్రాణం పోయడం మొదలుపెట్టాయి. అతను చేసిన కుండలు నీటిని చల్లబరిచాయి, ఇళ్లను వెలిగించాయి, సంప్రదాయాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్లాయి. కానీ మెల్లగా… అంతా మారిపోయింది. ప్లాస్టిక్ రంగప్రవేశం చేసింది. చౌకైనది. పగిలిపోనిది. సౌకర్యవంతమైనది. రాముడి కుండల అమ్మకాలు వారానికి 200 నుండి కేవలం 15 కి పడిపోయాయి. ఆదాయం తగ్గింది. ఆత్మవిశ్వాసం దెబ్బతింది. చుట్టూ ఉన్నవాళ్ల గొంతులు పెద్దవయ్యాయి—“దీన్ని వదిలేయ్… నగరానికి వెళ్ళిపో.అని” ఆపై, కోలుకోలేని దెబ్బ తగిలింది. భారీ వర్షాల వల్ల అతని చిన్న వర్క్‌షాప్ ధ్వంసమైంది. కాల్చని కుండలన్నీ తిరిగి మట్టిలో కలిసిపోయాయి. నెలల తరబడి పడ్డ శ్రమ… కొన్ని గంటల్లోనే కొట్టుకుపోయింది. ఆ రోజు, రాముడు కుంగిపోలేదు. ఆలోచించాడు. అతను మట్టిని వదల్లేదు. దాని రూపాన్ని మార్చాడు. పెద్ద పెద్ద కుండలకు బదులుగా, అతను చిన్న చిన్న టెర్రకోట కళాఖండాలను తయారు చేయడం ప్రారంభించాడు—చిన్న ఖజురహో దేవాలయాలు, సున్నితమైన లాకెట్లు, పర్య...

ప్రేమానురాగాల పాఠం ఒక సాయంత్రం, ఒక తండ్రి ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చుని దినపత్రిక చదువుకుంటున్నాడు. అప్పుడు వంటగదిలో నుంచి ఆయన భార్య గొంతు వినబడింది: "ఇంకెంత సేపు ఆ పేపర్ చదువుతారు? రండి, మీ ముద్దుల కూతురికి అన్నం తినిపించండి!" ఆయన నవ్వుతూ క్యాజువల్‌గా లోపలికి నడిచాడు. అక్కడ చిన్నారి సింధు కూర్చుని ఉంది... కళ్ల నిండా నీళ్లు... తనకు అస్సలు ఇష్టం లేని ఒక పెద్ద గిన్నెడు పెరుగు అన్నాన్ని వైపే నిస్సహాయంగా చూస్తోంది. తండ్రి ఆమె పక్కన మెల్లగా కూర్చున్నాడు. "సింధు బంగారం... నా సంతోషం కోసం... జస్ట్ కొన్ని చెంచాలు తింటావా?" ఆమె కొన్ని సెకన్ల పాటు ఆయన వైపు చూసి, మెల్లగా గుసగుసలాడింది: "నాన్నా... నేను ఈ గిన్నె మొత్తం ఖాళీ చేస్తే... నాకు ఒక ప్రామిస్ చేస్తారా?" తండ్రి నమ్మకంగా నవ్వాడు. "తప్పకుండా ." కానీ ప్రతి మధ్యతరగతి తండ్రిలాగే, ఆయన వెంటనే ప్రాక్టికల్‌గా ఆలోచించాడు. "కానీ ఎక్కువ ఖర్చయ్యే కోరికలు కోరకూడదు, సరేనా? కంప్యూటర్, సైకిల్, పెద్ద షాపింగ్ లాంటివి అడగకూడదు." ఆమె తల అడ్డంగా ఊపింది. "లేదు నాన్నా... నాకు ఖరీదైనది ఏదీ వద్దు." మెల్లగా... ...

పెరియసామి పెన్ స్టోర్ c/o మధురై ఈ కథ మదురైలోని మీనాక్షి అమ్మన్ ఆలయ ఉత్తర ద్వారం వద్ద ప్రారంభమవుతుంది. దీని ప్రధాన పాత్ర - **పెరియసామి**. వయసు 60 ఏళ్లు. ప్రతిరోజూ ఉదయం 6 గంటలకే ఆయన గుడి ముందరి ద్వారం వద్ద కూర్చునేవాడు. ఆయన ముందు ఒక చిన్న పసుపు రంగు చతురస్రాకార గుడ్డ పరిచి ఉండేది. దానిపై — పెన్నులు, పెన్సిళ్లు, ఎరేజర్లు, కంపాసులు ఉండేవి. అదొక ఫుట్‌పాత్ దుకాణం. కానీ పెద్దగా వ్యాపారం సాగేది కాదు. పెరియసామికి ఒక నియమం ఉండేది. ఎవరైనా వచ్చి పెన్ అడిగినప్పుడల్లా, ఆయన మొదట ఇలా అడిగేవారు: "బిడ్డా... ఈరోజు నీకు పరీక్ష ఉందా?" ఒకవేళ సమాధానం ఇలా వస్తే: "అవును తాతా. ఈరోజు నాకు మ్యాథ్స్ ఎగ్జామ్ ఉంది. నా పెన్ మర్చిపోయాను." వెంటనే పెరియసామి ఒక మంచి పెన్ను తీసి, ఆ బిడ్డకు ఇస్తూ ఇలా అనేవాడు: "ఇదిగో, ఇది చాలా లక్కీ పెన్. వెళ్లి 100 మార్కులు సాధించుకో." "ఎంత తాతా?" "డబ్బులు తర్వాత ఇవ్వచ్చు కన్నా. మొదట వెళ్లి పరీక్ష రాయి. వచ్చి నీ మార్కులు ఎన్నో నాకు చెప్పు, ఆ తర్వాతే డబ్బులు ఇద్దువు గాని." ఆ పిల్లలు నవ్వుకుంటూ పరుగెత్తేవారు. వాళ్లు మళ్లీ ఎప్పుడూ త...