గ్రంథాలయం

హలో అమ్మా... చెప్పమ్మా... వినబడుతోందిలే. హా.. బయటకొచ్చాము. కూరగాయలు కొందామని. హా దీనికేం మమ్మల్నందరినీ ముప్పు తిప్పలు పెడుతూ అన్ని ఫ్లాట్లూ పరిగెత్తిస్తోంది. నాన్నగారికెలావుంది ఆరోగ్యం. ఈసారి పండక్కు తప్పకుండా వస్తాము లేమ్మా. ఈయనకు అస్సలు కుదరట్లేదు. ఈసారి తీసుకెళ్ళకపోతే నేనే వెళ్ళొస్తా అని ఖరాఖండిగా చెప్పేశానులే....అంటూ యామిని తన మొబైల్ లో మాట్లాడుతూ పాప శరణ్యను ఇంకో చేతితో పట్టుకొని నడుస్తోంది. ఇంతలో ఎదురుగా వస్తున్న ఒకామె యామినికి పొరబాటున తగిలి ఫోన్ కింద పడిపోయింది. హలో అమ్మా... వినబడుతోందా. ఇక్కడ రోడ్ దాటాలి. ఇంటికెళ్ళి మాట్లాడుతాలే అని ఫోన్ పెడుతూండగానే..... శరణ్యా.... అంటు కుప్పకూలి పోయింది యామిని....... మమ్మీ... మమ్మీ.... ఏమైంది మమ్మీ అంటూ తన మూడేళ్ళ శరణ్య తనని నిద్రలేపసాగింది... ముచ్చెమటలు పట్టిన తన శరీరంతో ఆందోళనగా చిన్నగా కళ్ళు తెరచి చూచింది యామిని. యామిని అరుపులకు తన భర్త కార్తీక్ ఖంగారుగా ఏమైంది యామిని. శరణ్య ఇక్కడే వుందిగా. ఇదిగో నీపక్కనే వుంది చూడు అని తన తల నిమురుతూ చెప్పాడు... ముందు కాస్త ఈ నీళ్లు తాగి రిలాక్స్ అవ్వు.... తను నీళ్లు తాగి ఏడుస్తోంది... ఏమైంది యామ...

కృష్ణా.... కృష్ణా.. ఓసారి ఇలా రా.. అంటూ తన ఏడేళ్ల కృష్ణను వాళ్ల అమ్మ పిలవగానే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు కృష్ణ... చెప్పమ్మా ఏంటి అన్నాడు. ఇదిగో ఇది తీసుకెళ్లి ఆ వీధిచివర కూర్చుని వుంటుంది కదా ఆ అవ్వకు ఇచ్చిరా అనిచెప్పి చిన్న క్యారియర్ బాక్స్ కృష్ణచేతికిచ్చింది. అమ్మా ఎందుకమ్మా ఆ అవ్వకు రోజూ ఇలా అన్నం పెట్టి పంపుతుంటావు. ఆమె మన చుట్టాలా అని అడిగాడు కృష్ణ. కాదునాన్నా.. ఆమె ఎవరో ఏమిటో తెలియదు. ఆమెకేంజరిగిందో తెలియదు. కొన్ని రోజుల నుండి అక్కడే కూర్చుని వుంటోంది. పాపమనిపంచి ఇలా చేస్తున్నాను అంది. అలా చేస్తే మనకేమొస్తుందమ్మా అని అడిగాడు కృష్ణ. మనకేదో ఉపయోగం వుంటుంది లేదా మనకు ఏదో మంచి జరుగుతుందని చేసేది సాయంకాదు నాన్నా అని చెప్పింది. అసలు సాయం అంటే ఏంటి ఎందుకు మనం చేయాలి అని కృష్ణ అడిగిన ప్రశ్నకు వీడికి ఎలా చెప్తే అర్థమౌతుందని ఆలోచించి ఇలా చెప్పసాగింది. / సాయం అంటే సాటి వారికి అండగా నిలవడం. అంటే ఎదుటి వారు కష్టాల్లో వున్నప్పుడు వారినుండి మనము ఏమీ ఆశించకుండా వారి కష్టాలను తీర్చడంలో మనము వారికి తోడుగా వుండడం. మరి అలా చేస్తే ఏంజరుగుతుందని అడిగాడు కృష్ణ. మన మనసులో చాలా ఆనందం నిలుస్తుంది. ఎవ...

1971వ సంవత్సరం... కర్ణాటకలోని తుమకూరు నగరంలో ఉన్న ఒక పాఠశాల ఆఫీస్ గదిలో సురేష్ అనే బాలుడు ఒకింత ఆందోళనతో కూర్చుని ఉన్నాడు. అతను చదువులో ఎప్పుడూ ముందే ఉండేవాడు. పైచదువుల కోసం కాలేజీకి వెళ్లాలన్నది అతని చిరకాల వాంఛ. కానీ, అతని కలల ముందు ఒక పెద్ద సమస్య నిలిచింది. కాలేజీ ఫీజు కట్టే స్తోమత అతని కుటుంబానికి ఏమాత్రం లేదు. తండ్రి కొద్దిపాటి భూమిలో వ్యవసాయం చేసేవారు; తల్లి రవికలు కుడుతూ సంసారాన్ని నెట్టుకొచ్చేది. వారి పరిస్థితికి ఉన్నత చదువులు అనేవి తమ స్థాయికి మించిన కలలా తోచేవి. సరిగ్గా అప్పుడే ఊహించని ఒక అద్భుతం జరిగింది. హెడ్‌మాస్టర్ అతని చేతికి ఒక మనీ ఆర్డర్‌ను అందించారు. అందులో ఉన్న డబ్బు అతని మొదటి సంవత్సరం కాలేజీ ఫీజుకు సరిపడా ఉంది. పంపినవారి పేరు లేదు. తిరిగి పంపాల్సిన చిరునామా లేదు. అసలు ఆ సహాయం ఎవరిచ్చారో తెలియజేసే చిన్న ఆధారం కూడా లేదు. దానితో పాటు ఒక చిన్న చీటీ మాత్రమే ఉంది: "ముందుకు సాగే అర్హత ఉన్న ఒక విద్యార్థి కోసం... ఈ అవకాశాన్ని సద్వినియోగం చేసుకో." సురేష్‌కు అది దైవకృపలా అనిపించింది. ఆ సహాయం అతని జీవిత గమనాన్నే మార్చేసింది. అతను పట్టుదలతో కాలేజీ పూర్తి చేశ...

50 ఏళ్ల ఒక వ్యక్తి తీవ్రమైన డిప్రెషన్‌తో బాధపడుతుండటంతో, అతని భార్య కౌన్సిలర్‌గా పనిచేస్తున్న తన సహోద్యోగి అయిన ఒక మానసిక నిపుణుడి దగ్గర అపాయింట్‌మెంట్ తీసుకుంది. ఆ భార్య ఇలా చెప్పింది: "ఈయన తీవ్రమైన డిప్రెషన్‌లో ఉన్నారు, దయచేసి ఈయనను కూడా కాస్త చూడండి." ఆ మానసిక నిపుణుడు అతనిని పరిశీలించి, అంతా బాగానే ఉందని గ్రహించాడు. ఆ తర్వాత ఆయన కౌన్సిలింగ్ ప్రారంభించాడు. కొన్ని వ్యక్తిగత విషయాలు అడిగి, ఆ వ్యక్తి భార్యను కాసేపు బయట కూర్చోమని చెప్పాడు. అప్పుడు ఆ వ్యక్తి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు... "నేను ఎంతో ఆందోళనలో ఉన్నాను... నిజానికి సమస్యల భారంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నాను... ఉద్యోగంలో ఒత్తిడి...పిల్లల చదువులు, వారి ఉద్యోగాల గురించిన బెంగ...హోమ్ లోన్, కార్ లోన్... నాకేదీ నచ్చడం లేదు... ఈ లోకం నన్ను ఒక పెద్ద తుపాకీలా (గొప్ప వ్యక్తిగా) చూస్తుంది... కానీ నాలో ఒక చిన్న బుల్లెట్ అంత సత్తా కూడా లేదు.. నేను డిప్రెషన్‌లో ఉన్నాను.." ఇలా చెబుతూ అతను తన జీవితపు పుస్తకాన్ని కౌన్సిలర్ ముందు తెరిచి ఉంచాడు. అప్పుడు ఆ అనుభవజ్ఞుడైన కౌన్సిలర్ కాసేపు ఆలోచించి, "మీరు 10వ తరగతి ఏ పాఠశాల...

ఒక రాత్రి, విమల మనసు చాలా భారంగా ఉంది. ఆస్పత్రిలో అలసిపోయేలా సాగిన డ్యూటీని ఆమె అప్పుడే పూర్తి చేసుకుంది. విశ్రాంతి లేకుండా పనిచేస్తున్నప్పటికీ, ఆమెలో ఏదో నిస్సహాయత. రోగులు బాధపడుతున్నారు. కుటుంబసభ్యులు ఆందోళనలో ఉన్నారు. కొందరు కోలుకుంటున్నారు. కొందరు కోలుకోవడం లేదు. డిమ్ లైట్ల వెలుగులో ఉన్న వార్డు గుండా నడుస్తుండగా, ఆమెను ఒక ఆలోచన తీవ్రంగా కలచివేసింది. "నేను చేస్తున్న పని వల్ల నిజంగా ఏమైనా మార్పు వస్తోందా?" ఆ రాత్రి, ఒక వృద్ధ రోగి నిశ్శబ్దంగా పైకప్పు వైపు చూస్తూ ఉండటం ఆమె గమనించింది. అతడిని పలకరించడానికి ఎవరూ రాలేదు. మాట్లాడే దిక్కు లేదు. కళ్లనిండా భయం, ఒంటరితనం, అనిశ్చితి మాత్రమే ఉన్నాయి. విమల కాసేపు ఆగిపోయింది. అతడి రోగ నిర్ధారణను ఆమె మార్చలేదు. అతడు ఖచ్చితంగా కోలుకుంటాడని హామీ ఇవ్వలేదు. కానీ అక్కడే నిల్చుని ఉండగా, ఆమె మెదడులో ఒక ఆలోచన మెరిసింది. అతడికి ఆ ఒంటరితనాన్ని దూరం చేయగలిగితే ఎలా ఉంటుంది? వెంటనే ఆమె ఒక చిన్న కాగితం ముక్క తీసుకుని ఇలా రాసింది: "ఈ రోజు మీ కూతురు మీ గురించి ఎంతో గర్వంగా మాట్లాడింది. హాయిగా నిద్రపోండి. మిమ్మల్ని మేం కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటాం....

అనుకోకుండా ఓ ముసలాయన్ని ఓ యువకుడు పలకరించి కాళ్లు మొక్కాడు... ‘సర్, నన్ను గుర్తుపట్టారా..?‘ ఆయన గుర్తుపట్టలేదు అన్నాడు... ‘సర్, నేను మీ స్టూడెంట్‌ను...’ ‘ఓహ్, నిజమా..? సంతోషం, నాకు గుర్తులేదు, ఏం చేస్తున్నావ్ బాబూ ఇప్పుడు..?’ ‘నేను టీచర్ అయ్యాను మాస్టారూ...’ ‘గుడ్, వెరీ గుడ్, నాలాగే టీచర్ అయ్యావన్నమాట..?’ ‘అవును సర్, నిజానికి టీచర్ కావడానికి మీరే స్పూర్తి’ ‘అదేంటి..?’ ‘బహుశా మీకు గుర్తుండదు, నేను చెబుతా వినండి...’ ------ ‘‘ఓసారి నా దోస్త్ ఒకడు మంచి ఖరీదైన, మోడరన్ వాచీ తెచ్చుకున్నాడు... దాన్ని చూడగానే నాలో దొంగ బుద్ధి ప్రవేశించింది, ఎలాగైనా దాన్ని సొంతం చేసుకోవాలని అనుకున్నాను, వాడి జేబులో నుంచి దొంగతనం చేశాను... కాసేపటికి వాడికి వాచీ పోయిందని తెలిసొచ్చింది... లబోదిబో ఏడ్చాడు... టీచర్‌కు కంప్లయింట్ చేశాడు... అప్పుడు ఆ టీచర్ మీరే... ఒరేయ్ పిల్లలూ, ఇది మంచి పని కాదు, ఎవరు వాడి వాచీ తీశారో తిరిగి ఇచ్చేయండి, ఎవరినీ ఏమీ శిక్షించను అన్నారు మీరు... నేనేమీ భయపడలేదు, తిరిగి వాచీ ఇవ్వలేదు, ఇవ్వాలనే ఉద్దేశం నాకు ఉంటే కదా... మీరు కిటికీలు, తలుపులు మూసేశారు, అందరినీ ఓ సర్కిల్‌గా నిలబెట్...

ఒక ఎడారిలో ఒక పక్షి ఉండేది. అది చాలా అనారోగ్యంతో, ఈకలు లేకుండా, తినడానికి తిండి, తాగడానికి నీరు మరియు ఉండటానికి గూడు లేక ఎప్పుడూ రాత్రింబవళ్లు తన జీవితాన్ని శపించుకుంటూ ఉండేది. ఒకరోజు ఒక దేవదూత ఆ ఎడారి మీదుగా వెళ్తుండగా, ఆ పక్షి దేవదూతను ఆపి, "నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు?" అని అడిగింది. దానికి దేవదూత, "నేను భగవంతుడిని కలవడానికి వెళ్తున్నాను" అని బదులిచ్చింది. అప్పుడు ఆ పక్షి, "దయచేసి నా కష్టాలు ఎప్పుడు తీరుతాయో భగవంతుడిని అడిగి చెబుతారా?" అని వేడుకుంది. దేవదూత "తప్పకుండా అడుగుతాను" అని చెప్పి పక్షికి వీడ్కోలు పలికి వెళ్లిపోయింది. దేవదూత భగవంతుడి సన్నిధికి చేరుకుని, పక్షి చెప్పిన విషయాన్ని ఆయనతో పంచుకుంది. పక్షి పరిస్థితి ఎంత దయనీయంగా ఉందో వివరించి, దాని బాధలు ఎప్పుడు ముగుస్తాయని దేవుడిని అడిగింది. దానికి భగవంతుడు, "రాబోయే ఏడు జన్మల వరకు ఆ పక్షి ఇలాగే కష్టాలు అనుభవించాలి, అంతవరకు దానికి ఎలాంటి సంతోషం ఉండదు" అని బదులిచ్చారు. దేవదూత, "పక్షి ఈ విషయం వింటే చాలా నిరుత్సాహపడుతుంది, దీనికి ఏదైనా పరిష్కారం సూచించగలరా?" అని ప్రార...