డెలివెరీ బాయ్

🍁 *నేను ఒక డెలివరీ బాయ్‌ని. ఎక్కువగా సాయంత్రం షిఫ్ట్‌లో పని చేస్తాను*. ఆ రోజు, రాత్రి 9 గంటల సమయంలో చివరి ఆర్డర్ తీసుకున్నాను. రెస్టారెంట్‌లో ప్యాకెట్ తీసుకుంటూ గమనించాను— చిన్న ఆర్డర్, కేవలం పల్చటి కిచిడీ, పెరుగు, రెండు అరటిపళ్లు. అడ్రస్ పాత బస్తీలో ఉంది. శిథిలమైన భవనం. మూడో అంతస్తు. నేను డోర్‌బెల్ నొక్కాను. ఒక వృద్ధురాలు తలుపు తీసింది. తెల్లటి జుట్టు, వణుకుతున్న చేతులు, కళ్లకు మందపు కళ్లద్దాలు. ఆమె ముఖంలో అలసట కనిపించినా, గొంతులో మాత్రం మాధుర్యం— "బాబూ, లోపల పెట్టు... చేతులు వణుకుతున్నాయి." నేను టేబుల్ మీద తిండి పెట్టి వెళ్లబోతుంటే ఆమె అడిగింది— "రెండు నిమిషాలు కూర్చుంటావా? ఒక్కదాన్నే తినాలంటే బాగోదు." వాచీ చూసుకున్నాను. నా షిఫ్ట్ అయిపోయింది. కొంచెం అలసిపోయాను. కానీ ఎందుకో కూర్చున్నాను. గదిలో నిశ్శబ్దం. గోడ మీద పాత గడియారం టిక్ టిక్ అంటూ తిరుగుతోంది. ఒక మూలన చిన్న దేవుడి పటం. ఎదురు గోడ మీద డజన్ల కొద్దీ ఫోటోలు. ఆమె ప్లేట్ తెరిచింది. మెల్లగా కిచిడీ తినడం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి రెండు ముద్దలకు నన్ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వేది. తర్వాత అంది— "నీకు తెలుసా బాబూ, నేను రోజూ బయట తిండి తెప్పించుకోను. ఈరోజు మాత్రం... మనిషి గొంతు వినాలనిపించింది." నేను మౌనంగా ఉన్నాను. గోడ మీద ఒక ఫోటో చూపించింది. "ఇతను నా భర్త. రైల్వేలో పనిచేసేవాడు. ఐదేళ్ల క్రితం వెళ్లిపోయాడు." ఇంకో ఫోటో— "ఇతను నా కొడుకు. కెనడాలో ఉంటాడు. బాగా సంపాదిస్తున్నాడు... ప్రతి నెలా డబ్బు పంపిస్తాడు." కొద్దిసేపు మౌనం. ఈసారి నవ్వింది, కానీ కళ్లలో నీళ్లు— "అంతే... పంపడానికి సమయం ఉండదు." ఒక్కసారిగా గదిలో గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం చాలా పెద్దగా వినిపించింది. ఇంకో ముద్ద తింది. "ఇది నా కూతురు. బెంగళూరులో ఉంటుంది. తన ప్రపంచంలో తను సంతోషంగా ఉంది. అలాగే ఉండాలి. పిల్లలు ఎగరకపోతే, వాళ్లను పెంచడం దేనికి?" మాట్లాడుతుంటే గొంతు వణికింది. కానీ ముఖంలో ఫిర్యాదు లేదు. ఒక శూన్యం మాత్రమే. నన్ను అడిగింది— "నీకు అమ్మ ఉందా?" నేను— "ఉంది." "రోజూ ఫోన్ చేస్తావా?" నేను మౌనం అయిపోయాను. నిజం ఏంటంటే, నేను కూడా రోజుల తరబడి ఇంటికి ఫోన్ చేయను. అలసట, పని, హడావిడి... ప్రతిసారీ 'రేపు చేద్దాంలే' అని వాయిదా వేస్తాను. నా మౌనాన్ని ఆమె చదివేసింది. మెల్లగా అంది— "అమ్మానాన్నలు డబ్బులు లెక్కపెట్టరు బాబూ... గొంతులు లెక్కపెడతారు." లోపల ఏదో తెగిపోయింది. భోజనం అయిపోయింది. నీళ్లు తాగింది. తర్వాత పర్సులోంచి 500 రూపాయలు తీసి నా చేతిలో పెట్టింది. "ఇది టిప్ కాదు. ఆ అరగంట సేపు నువ్వు నన్ను ఒంటరిగా తిననివ్వనందుకు ధర ఇది." నేను వెంటనే వద్దన్నాను— "వద్దమ్మా, నేను తీసుకోలేను." ఆమె నవ్వింది— "తీసుకో. ఈరోజు నువ్వు తిండి డెలివరీ చేయలేదు... తోడు డెలివరీ చేశావు." డబ్బు తీసుకున్నాను. కానీ జేబులో పెట్టలేదు. చేతిలోనే పట్టుకున్నాను. వెళ్తూ వెళ్తూ అంది— "అవును— ఈరోజు ఇంటికెళ్లి అమ్మకు ఫోన్ చెయ్యి తప్పకుండా." ఆ రాత్రి, భవనం కింద బైక్ స్టార్ట్ చేయలేదు. ముందు అమ్మకు ఫోన్ చేశాను. అటు నుంచి గొంతు— "ఇంత హఠాత్తుగా ఫోన్ చేశావేం? అంతా బాగుందా?" అది వింటూనే గొంతు పూడుకుపోయింది.

నేను— "అంతా బాగుంది అమ్మా... నీ గొంతు వినాలనిపించింది." అటు వైపు కొన్ని సెకన్లు మౌనం. తర్వాత అమ్మ అంది— "తిన్నావా?" రోడ్డు పక్కన నిలబడి భోరున ఏడ్చేశాను. ఆ రాత్రి తర్వాత, ప్రతిరోజూ అమ్మకు ఫోన్ చేయడం మొదలుపెట్టాను. అంతేకాదు అమ్మకు మాత్రమే కాదు— ప్రతి డెలివరీ నాకు ఇక ఆర్డర్‌లా కనిపించలేదు. కొన్ని ఇళ్లకు మందు కావాలి. కొన్ని ఇళ్లకు ఒంటరితనం నుంచి ఉపశమనం కావాలి. కొన్ని ఇళ్లకు ఎదురుచూపు తీరాలి. కొన్ని ఇళ్లకు కేవలం ఒక గొంతు కావాలి. ఇప్పుడు, తలుపు తెరవగానే హడావిడి పడను. ముఖం చూస్తాను. గొంతు వింటాను. అప్పుడప్పుడు అడుగుతాను— "ఇంకా అంతా బాగుందా?" చాలామంది "బాగుంది" అంటారు. కొందరు నవ్వుతారు. కొన్ని ముఖాలు మాత్రం 'ఈరోజు ఎవరితోనూ మాట్లాడలేదు' అని చెప్పేస్తాయి. రెండు నెలల తర్వాత, అదే అడ్రస్ నుంచి ఆర్డర్ వచ్చింది. పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లాను. తలుపు వేరేవాళ్లు తీశారు. పక్కింటి ఆంటీ. మెల్లగా అంది— "అమ్మగారు పోయిన వారం వెళ్లిపోయారు." కొన్ని సెకన్లు తలుపు దగ్గరే నిలబడిపోయాను. చేతులు ఖాళీగానే ఉన్నాయి, కానీ లోపల ఏదో బరువుగా పడింది. ఆమె లోపల నుంచి ఒక చిన్న కవర్ తెచ్చింది. "ఇది నీ కోసం వదిలెళ్లారు." వణుకుతున్న చేతులతో తెరిచాను. లోపల 500 రూపాయలు. ఒక చిన్న చీటీ. అందులో ఇలా ఉంది— "బాబూ, నువ్వు ఇది చదువుతున్నావంటే, నేను వెళ్లిపోయాను. ఆ రాత్రి నాతో కలిసి తిన్నందుకు ధన్యవాదాలు. నువ్వు నాకు తిండి ఇవ్వలేదు— గౌరవం ఇచ్చావు. అవును— అమ్మకు ఫోన్ చేస్తూ ఉండు. అమ్మ" ఈరోజుకీ ఆ 500 రూపాయలు నా బ్యాగ్ లోపలి జేబులోనే ఉన్నాయి. ఖర్చు పెట్టలేదు. ఎందుకంటే ఆ రాత్రి నాకు మొదటిసారి అర్థమైంది— ప్రతి తలుపు వెనక కస్టమర్ మాత్రమే ఉండడు. కొన్నిసార్లు ఒక అమ్మ ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు ఒక ఎదురుచూపు ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు ఒక చివరి మాట ఉంటుంది. మనందరం మన మన ఆకలితో బతుకుతున్నాం— కొందరికి రొట్టె కావాలి, కొందరికి మందు కావాలి, కొందరికి కేవలం రెండు నిమిషాల తోడు కావాలి. మనుషులకు ఎప్పుడూ డబ్బు డెలివరీ అవసరం లేదు— కొన్నిసార్లు, కేవలం 'ఉనికి' డెలివరీ చాలు. కథ అయిపోయింది. కథ అయిపోయింది కానీ గుండెలో బరువు మాత్రం చాలా సేపు ఉండిపోయింది. *ఒంటరితనం, వృద్ధాప్యం కలిస్తే నిజంగా భయంకరం. వాటితో పాటు లేమి కూడా చేరితే అది అంతిమ విషాదం*. ఎవరి తల్లిదండ్రులు ఇంకా ఉన్నారో, వారికి ఇది ఒక చిన్న గుర్తుచేత: దయచేసి వారికి ఫోన్ చేయడానికి సమయం కేటాయించండి 🙏